Logo PKN

Menu

Open Doors: Oeganda: niet langer kind PDF   E-mail
Ze was veertien jaar oud toen ze op school hoorde van Jezus Christus.

‘Bij Hem wil ik horen, Hij is mijn Verlosser’, zei Aisha uit Oeganda. Vanaf die dag noemt ze zichzelf christen en koos ze een nieuwe naam: Susan. Haar vader schaamde zich over de bekering van zijn dochter en nam drastische maatregelen. Susan kreeg huisarrest: zes maanden lang zat ze opgesloten in een kleine, donkere ruimte. Af en toe wist haar broertje wat eten en water naar binnen te smokkelen, totdat ze gered werd. Toen begon de lange weg naar herstel.
Het verhaal van Susan schreven we al eerder in deze rubriek. Hopelijk bent u haar naam en verhaal niet vergeten. De foto in het nieuwsblad laat nu een fris, jong, Afrikaans meisje zien met een heldere oogopslag. Lange tijd zag het er voor haar helemaal niet goed uit. Maart 2010, begon het nieuwe leven voor Susan. Een maand later ontdekte haar vader dat zijn dochter de islam had verlaten. Hij was woedend. Hij pakte een mes en zei tegen Susan en haar broertje:  ‘Als jullie je echt bekeren tot het christendom, zal ik jullie doden, op klaarlichte dag’.  Tot moord kwam het gelukkig niet. Susan werd opgesloten in een kamertje zonder daglicht. Ze kreeg geen eten en drinken. Omdat haar vader gescheiden was, kon Susan alleen rekenen op haar broertje. Mbusa hielp zijn zusje. Hij groef een gat onder de muur door en vulde dat af en toe met water zodat Susan kon drinken als een hond uit een plas. Zo gaf hij zijn zusje ook wat te eten. Na maanden opsluiting ontdekten de buren waar Susan was. Ze waarschuwden de politie, die haar bevrijdde. Ze was zwaar ondervoed en had zich al die tijd niet kunnen bewegen waardoor haar lichaam vergroeid en verzwakt was. Christenen uit de buurt brachten haar naar het ziekenhuis. Door zwakte braken haar benen tijdens de eerste medische behandeling. Na dertien maanden mocht ze uit het ziekenhuis. Een vrouw uit één van de kerken hielp om een huisje te huren. Susan kan ook weer naar school, al kan ze maar een uurtje zitten en voorzichtig pogingen wagen om te schrijven.
De zwakte speelt haar nog steeds parten. Christenen uit Oeganda hebben Susan geholpen. Een vrouw uit haar omgeving liet alles achter om het meisje maandenlang bij te staan. Van Open Doors kreeg ze speciale voeding, kleding en schoolspullen. Haar vader wil nog steeds niks met haar te maken hebben. Andersom geldt dat niet:’Uiteindelijk kan ik hem vergeven’, zegt het jonge meisje.

Dit heftige verhaal uit Oeganda staat niet op zichzelf. Er zijn veel kinderen uit de Vervolgde Kerk die nare ervaringen hebben. We schreven er eerder over.  Open Doors zet deze kinderen dit jaar in de spotlights. Als werkgroep werken we daar van harte aan mee en zoeken naar mogelijkheden om dat in onze gemeente te onderstrepen met aandacht en ondersteuning waar mogelijk, opdat Open Doors ook namens de christenen in Beekbergen haar helpende handen kan uitsteken om te helpen dragen.
Kinderen uit de Vervolgde Kerk zijn afhankelijk van wat wij in Jezus’naam voor hen doen. Ook van ons gebed en/of onze gift.  Zo bracht bijv. het goeden-doelen-potje dat in het winterseizoen langs clubs en kringen gaat een mooi bedrag op voor deze campagne van Open Doors.

Door omstandigheden wordt er dit jaar geen avond van gebed georganiseerd maar maken we op zondag 3 juni gebruik van gebedskaartjes tijdens de morgendienst. Zo krijgen alle gemeenteleden de mogelijkheid te bidden voor een kind in de knel. Als je het kaartje op je stoel meeneemt naar huis is dat kind hopelijk verzekerd van doorgaande gebedssteun. Mogen ze daarop rekenen?
Graag!   De werkgroep te Beekbergen

 
< Vorige   Volgende >