Logo PKN

Menu

Vervolgd maar niet vergeten PDF   E-mail
De Ranglijst Christen-vervolging 2012 is vervangen door een exemplaar met gegevens over 2013.

.

Ik bid niet alleen voor hen maar voor allen die door hun verkondiging in Mij geloven. Laat hen allen één zijn Vader.
( Jezus tijdens het gebed voor zijn dood

Johannes 17:20,21a)

.

De Ranglijst Christen-vervolging 2012 is vervangen door een exemplaar met gegevens over 2013.

Of er afgelopen jaar iemand in het Hoogepad een blik op wierp is niet bekend. Of iemand met een oog hierop ooit woorden van gebed uitsprak ook niet.
Ik weet enkel wat die lijst mij doet. Als ik stilsta bij de verhalen die mij bekend zijn van vervolgden uit diverse landen, kan me ‘zomaar’ een gevoel van machteloosheid overvallen; Zal het ooit nog wat worden met dat Koninkrijk van God?  Daarbij blijven stilstaan zou echter maar één kant  belichten.  In de brief aan de Hebreëen lees ik dat er meer is dan vervolging en dus heb ik de oude lijst voor me op tafel gelegd.

Uit een stapeltje zendingsbladen knip ik artikelen en foto’s. Pakkende titels met bijbehorende foto’s: een bericht van grote openheid voor het evangelie onder moslims in de Midden-Oosten; een Afrikaanse vrouw uit Zambia wijst naar een klein open venster in haar hut. Via dat venster houdt ze hoop; ‘Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn?’

En dan een kring vrouwen rond een kleine radio. Verlangend om daaruit een boodschap van hoop en bemoediging te horen. Een nieuwe radiozender in Afghanistan en Pakistan geeft kansen om miljoenen onbereikten in bizarre omstandigheden, het evangelie te laten horen. Ik plak de vette titels en foto’s over de betreffende landen op de gebruikte lijst.
Uit een la vis ik een foto van Lierense Saskia Ooms die naar Nepal vertrok om er haar opdracht te gaan vervullen, ook een plaatje van Noortje en Marijn Goud met hun jonge kinderen die hulp gaan verlenen in het verscheurde Angola en Machiel en Erika die tekenen van hoop oprichten in Mexico. Onder m’n handen krijgt de poster een andere kleur! Dit is er dus ook! Wellicht is dat meer duidelijk in andere delen van de wereld of is dat een kwestie van ‘leren’ kijken?
Als kind van Gods Koninkrijk kan ik niks beters doen dan m’n handen vouwen en God bedanken voor deze sporen van zijn Rijk.

En ja, naast danken blijft er ook die nieuwe lijst met zwarigheid rond vervolging: Asia Bibi nóg steeds in een dodencel,  Rimsha in Pakistan die dan wel vrijgesproken is, maar wier leven in dat land niet echt veilig is. Voorganger Josef Nadarkhani met wie de Iraanse autoriteiten een kat-en-muisspel lijken te spelen. Danken en voorbede doen.

Dat is waarbij ik betrokken kan zijn vanwege Gods Rijk dat komt. Voor wie gelooft bedriegen de sporen van dat Rijk niet. Durf ik daar moed voor te houden en in te blijven geloven? Ook in samenhangende éénheid? Zelfs tegen de klippen op?

Namens de werkgroep Open Doors Beekbergen; Janny Hekman

 
< Vorige   Volgende >