Logo PKN

Menu

Kommers berichten PDF   E-mail
Beste gemeenteleden,
Deze keer een iets andere nieuwsbrief dan gewoonlijk.

Verdere updates en vorderingen over ons werken volgen in de volgende nieuwsbrief. Deze keer over de kerk die jarig haar verjaardag vierde. En hoe je eigen ergernis tot een les wordt.
Wie jarig is trakteert!
Al weken van te voren hadden wij de uitnodiging voor dit feestje gekregen. Er was een “Marimba-band”* gehuurd en het feest zou 3 avonden achter elkaar gevierd worden. De kerk ‘Jezus Redt’ in de plaats ‘5 de Mayo’ bestond dit jaar 13 jaar.
Het was niet zomaar een feestje maar een evangelisatiecampagne. Op aandringen van de predikant hadden Erika en ik besloten ook 1 van de avonden te gaan. Nu kan het zelfs een uitgezonden GZB werker gebeuren dat je op de betreffende avond er gewoon eigenlijk geen zin in hebt. Die middag ervoor was Olivia ziek geworden hierdoor zou ik (Machiel) alleen gaan. Ik was voornemens om nog bij daglicht weg te gaan. Ik wist ongeveer waar het was, maar bij daar ongeveer hield het ook op. Als ik dan zou moeten zoeken zou dat dan niet in het donker hoeven. Met een ziek kind thuis loopt alles even anders dus kon ik pas weg toen het al schemerig begon te worden. Net goed en wel op weg, reed ik buiten Tapachula een politiecontrole in. Alle papieren had ik in die week ervoor in orde gemaakt. Zelfs de wegenbelasting die dit jaar in Chiapas voor het eerst was ingevoerd had ik binnen de gestelde termijn betaald. Door een storing op het gemeente huis had ik echter het bewijs hiervan nog niet gekregen maar wel een kopie van het betalingsbewijs. Hierover volgde een discussie met de agent. Daarna over een datum op mijn rijbewijs of dit de vervaldatum of uitgiftedatum was. Toen ik uiteindelijk - zonder te betalen- door mocht rijden was het inmiddels donker geworden. Met het laatste daglicht was ook mijn laatse zin vertrokken.
Na een eindje gereden te hebben dacht ik er ongeveer te zijn. En inderdaad net voor mij schoot een pick-up volgeladen met mensen een zijweg in. Hier moet het zijn dacht ik en schoot er achter aan. Iets te enthousiast waardoor ik een greppel in reed en daar weer met moeite uit kwam. Voor het eerst die avond dacht ik geërgerd: “Wie verzint het om hier en op dit tijdstip een evangelisatiecampagne te organiseren” Daarna volgden de ergernis over de parkeerplekken, het volume van de muziek die pijn aan je oren doet, het eindeloos handen schudden en de ‘verplichte’ podiumplaats inclusief aankondiging van je aanwezigheid vanaf het zelfde podium.

Tot ik uiteindelijk aan de praat raakte met de predikant die ons uit genodigd had. Meer uit beleefdheid vraag ik hem hoe de voorgaande avonden gelopen zijn. Op dat moment voelde ik me beschaamd. De eerste avond 5 nieuwe gelovigen, de 2e avond 2. Ook die 3e avond kwamen er veel mensen naar voren. Echter wist men nog niet wat de ‘echte oogst’ van die avond was, want men telde alleen de mensen die zich de dag erna aan zouden melden voor de catechisatielessen voor nieuwe gelovigen. Met dat nieuws van minstens 7 nieuwe gelovigen, viel er op eens een hoop chagrijn weg. Op zo’n moment maakt het lawaai, het eindeloze handen schudden, mijn toegewezen podiumplaats niet zoveel meer uit. Ruim 300 gelovigen en niet gelovigen hoorden die avond de woorden “Ik wil vandaag in jouw huis zijn” (Luk.19:5). Treffend vond ik het beeld van Zacheus in de boom die het allemaal liever van een afstandje bekeek. Net als de ruim 50 nieuwsgierigen die die avond het terrein vermeden maar wel langs de kant van de weg stonden mee te luisteren.
Voor die dag had ik mijn les wel geleerd. Met een heel ander humeur stond ik uren later op het parkeerterrein in de file op weg naar huis. De kerk die 13 jaar werd deelde uit van wat ze had en heeft. Wat een geweldige manier om zo je verjaardag te vieren.
Hartelijke groet van Machiel en Erika Kommers, Mexico.

 
< Vorige   Volgende >