Logo PKN

Menu

Vervolgd maar niet vergeten: Irak - vluchten of versterken PDF   E-mail
In het uiterste noordoosten van Irak wonen gevluchte christenen uit Bagdad en Mosul.


Ze wonen er niet voor lang. Zodra het kan vertrekken velen naar het vrije Westen.
‘Het is als een virus. Praten over vertrekken. Eén vrouw probeert haar dorp op andere gedachten te brengen.’Als wij vluchten, hoe wordt God dan nog verheerlijk in Irak?’
De eeuwenoude kerk van het Iraakse dorpje Faish Khabur staat op een rots aan de Tigris, die het land scheidt van de puinhoop Syrië. Het is een wonder dat deze kerk na 1300 jaar nog bestaat, zegt priester Joseph. Hij wijst naar kruisen op een heuvel. ‘Daar lag ons dorp tot 1915. Toen hebben de Turken alles verwoest. We sloegen op de vlucht.’ Even later wijst hij naar ruïnes aan de andere kant van de kerk. Daar is het dorp na de Tweede Wereldoorlog weer opgebouwd. Toen kwam Saddam, hij vernietigde het opnieuw. Weer sloegen we op de vlucht.’
Nu is het in Faish Khabur drukker dan ooit. Na de Golfoorlog werd het dorp voor de derde keer herbouwd, een paar kilometer verderop. Het christelijk deel van de bevolking trok naar Bagdad en Mosul, op zoek naar welvaart. Sinds de dood van Saddam in 2003 komen er elke dag gezinnen terug. Mensen die hun toevlucht zochten in het toen bruisende Bagdad, worden daar stelselmatig weggewerkt. Alle verhalen lijken op elkaar, zegt Joseph. Vanwege dreigbrieven of mannen met geweren trekken daarom duizenden weer naar de uithoeken van het land, naar dorpen waar ze ooit zijn geboren. In de hoop dat familie zich over hen ontfermt.
De situatie lijkt uitzichtloos. Even verderop komen vrouwen samen voor het dagelijks gebed. Een vrouw van middelbare leeftijd maakt zich los van de groep. Sara kijkt haar dorpsgenoten aan en zegt: ‘Bijna iedereen wil hier weg, maar ik zal blijven. Wat er ook gebeurt.’ Ook zij woonde ooit in Bagdad tot ze naar het dorp van haar ouders terugkeerde. ‘Ik geloof dat God een plan met ons heeft. Hij heeft ons naar dit dorp gestuurd om ons leven te redden. In Bagdad had ik vast niet meer geleefd. We moeten hier blijven. Als wij vertrekken, wie bouwt er dan een toekomst voor christenen in Irak? Kijk naar deze kerk die we jaren geleden hebben gebouwd. Tot op deze dag komen er mensen naartoe. Als wij vertrekken wie komt daar dan nog? Wie zal dan de Naam van God grootmaken in Irak? Wij zijn het zout dat dit land zo hard nodig heeft.
We moeten blijven en proberen hier onze toekomst op te bouwen,’zegt Sara. We moeten niet nadenken over een vertrek. Natuurlijk, vanaf de dag dat we moesten vluchten tot vandaag hebben we problemen. We hebben geen werk, zien geen toekomst. Maar ondanks die moeilijkheden moeten we blijven, want onze toekomst ligt hier.
Om haar heen trekken mensen weg. Vrienden maken plannen: illegaal naar Denemarken, naar Canada of de Verenigde Staten. Vluchten is een virus. Iedereen praat erover. We steken elkaar aan, zegt Sara. ‘Voor christenen is het eenvoudig een vluchtelingenstatus te krijgen bij de VN. De verleiding is groot als je huis een krot is in vergelijking met andere omstandigheden. Eigenlijk moeten we God danken dat Hij ons terugbracht naar het dorp waar we opgroeiden. Hier kunnen we iets van Christus laten zien. Ik ben inderdaad moe maar opnieuw vluchten is voor mij geen optie. Dan zullen we blijven vluchten voor alles wat ons tegenzit, ons leven lang.’
Sara’s vriendinnen zijn het niet allemaal met haar eens; ‘Bid, dat we de kans krijgen om te vertrekken.’ roepen ze. Sara reageert; ‘Ze lachen me uit of mopperen over me. Maar mijn geloof is sterk. Ik geloof zeker dat God ons hier wil hebben. Hij heeft een plan met christenen in het Midden-Oosten. Ik hoop dan ook dat andere christenen voor ons willen bidden. Ook voor de christenen aan de andere kant van de rivier, zegt ze, terwijl ze met haar vinger naar Syrië wijst. Wij maakten veel mee, maar bid alsjeblieft dat onze broers en zussen in Syrië niet hetzelfde zal overkomen. Onze landen hebben christenen nodig die hier de kerk bouwen!

Open Doors ondersteunt de kerk daar waar ze dreigt te verdwijnen. Als u wilt bijdragen voor bijv. hulp en training, kan dat via gironr. 7733

De werkgroep

Beekbergen, 06-07-2013

 
< Vorige   Volgende >