Logo PKN

Menu

Vervolgd maar niet vergeten: Irak PDF   E-mail
De afgelopen weken zijn de spanningen in Irak flink opgelopen.

.

‘Allah hu ma’na wa
Ruh al-Qudus ma’na aithan.’

De afgelopen weken zijn de spanningen in Irak flink opgelopen. Daarmee zijn de christenen in dat land ook in een heftig spanningsveld terecht gekomen. Hebt u zich wel eens gerealiseerd dat de hof van Eden in deze regio lag? Anglicaans priester, voorganger én arts Andrew White en zijn christelijke gemeente in Bagdad realiseren zich dat terdege. White schrijft in zijn boek; ‘Wij leven niet in angst omdat we weten dat de Heer vanaf het begin tot aan het einde bij ons is. Wij blijven in Irak omdat wij deel uitmaken van Gods verhaal met Irak. Daar twijfelen wij geen seconde aan en daarom spreken we aan het begin van onze dienst altijd bovenstaande absolute waarheid uit;
‘God is hier en zijn heilige Geest is hier!’

.

Gods trouw door de tijden heen
Tijdens het geweld in Irak in de afgelopen jaren vluchtten veel Iraakse christenen naar het buitenland. Zij die dat niet konden vluchtten naar het noorden waar familie woonde. We schreven hierover meer rondom de avondmaalscollecte van 29/6 jl. Tot op heden, zo’n 2700 jaar nadat Jona hier in de’ buik van de vis’, naartoe werd gebracht heeft een deel van de mensen hier het geloof behouden. Mosul, de provinciehoofdstad van Ninevé ligt tegenover de ruïnes van de oude stad aan de andere kant van de Tigris. Daar wonen veel Assyriërs waarvan de meesten nú christen zijn. Zeven eeuwen ná Jona ging de apostel Thomas (de ongelovige) op weg naar India. Hij passeerde deze regio. Aan de Ninevieten die de God van Abraham, Isaac en Jakob dienden vertelde hij dat de Messias was gekomen. Daarom is de meerderheid van de mensen in Ninevé nu christen. Veilig zijn ze daar niet. Ook daar wisten leden van Al Qaida hen te bereiken waardoor veel christenen terugvluchtten naar Bagdad. Het christendom ligt zwaar onder vuur in Irak. En dat is letterlijk zo. Er worden mensen ontvoerd, gemarteld, verkracht en vermoord. Niemand weet wie het volgende slachtoffer is. White schrijft over mooie en minder mooie dingen waar christenen mee te maken hebben. Niemand is er naamchristen. Hun manier van leven onderscheidt zich in allerlei opzichten van de islamitische meerderheid. Hun geloof is niet te verbergen. Dat maakt het leven moeilijk en gevaarlijk. Dat geloof wordt dan ook fel en met geweld bestreden.

.

Samen één -  laat ons niet alleen!
Petrus schrijf in zijn eerste brief aan christenen in Azië; Heb elkaar lief als broers en zussen en leef met elkaar mee.
Als wij daaraan gehoor geven maken we wáár  wat Jezus Christus voor ogen had toen Hij bad om éénheid en onderlinge betrokkenheid in Zijn wereldwijde kerk. Rondom het avondmaal werd daarvan gelezen.
God laat zijn trouw zien door het Evangelie blijvend in Irak te laten klinken. Zijn Geest is daar óók, getuigen de christenen.
Daarmee wordt op een indrukwekkende manier wáár wat van God wordt gezegd;  ‘Hij laat niet l o s wat zijn hand ooit begon!’ 
Dat betekent hoop voor de christenen in een land vol geweld en tegenstand.
Wij kunnen met hen meebidden dat Gods woorden harten van veel mensen raken en  vrede meer kansen krijgt. Ook dat de door ons gegeven giften van betekenis zullen zijn voor Gods Koninkrijk.
De opbrengst van de ‘hoop voor Irak-collecte’ bedroeg   847,55       euro.
(bron: ‘Geloof onder vuur’ door Andrew White (pastor in Bagdad),  een Open Doors-uitgave)

.

Namens de werkgroep Open Doors;
Janny Hekman

 
< Vorige   Volgende >