Logo PKN

Menu

WAAROM? PDF   E-mail
Waarom? Die vraag komt op als je berichten hoort over het sektarische geweld van IS in Irak en Syrië.

.

Bij Psalm 2
‘Waarom woelen de volken?’

.

Waarom? Die vraag komt op als je berichten hoort over het sektarische geweld van IS in Irak en Syrië. Of bij het hele gebeuren rondom Rusland en Oekraïne met weet-ik-hoeveel doden tot nu toe. Of bij de Gaza-oorlog afgelopen zomer. Bij ontvoerde kinderen in Afrika. Verbazing en verbijstering als je dit en nog veel meer dieper tot je door laat dringen. Je vraagt je af: waarom?
Die vraag is van alle tijden. Psalm 2 begint ermee. De dichter ziet het ‘gewoel van de volken’. Zij onderdrukken elkaar, botsen op elkaar of knarsen langs elkaar. Het ene volk is het andere net een slag voor in macht en economie en houdt de omgeving in een stalen wurggreep uit angst zelf de controle te verliezen. Wat is het toch een lugubere zinloosheid die hen bezield! Waarom?
Maar aan wie stel je zo’n vraag? Aan God misschien? Of aan jezelf? Aan de mensheid? In de psalm heeft deze vraag van het leven geen adres. In onze levens soms ook niet. Hij is er gewoon. Omdat talloze mensen hem uitzuchten.
Komt er een antwoord? Of mag je de vraag niet stellen omdat er toch geen antwoord op komt? Zo’n verbod is wel erg goedkoop. Bovendien: laat zo’n vraag zich verbieden? En zelfs al komt er geen antwoord, er kan zich in de worsteling met de vraag soms wel een perspectief openen. Psalm 2 geeft een diepteperspectief.
In al dat gedoe van ‘de volken’ is één grote lijn te ontdekken, zingt de psalm: Afkeer tegen de HEER, de Schepper van hemel en aarde. Afkeer tegen zijn Gezalfde, letterlijk: tegen zijn Messias! Afkeer tegen de ordeningen die Hij gegeven heeft. Heeft Hij de mens niet geschapen om als onderkoning onder Hem dienend over deze aarde te heersen en haar te ontplooien? Heeft Hij de mens niet geschapen om in eensgezindheid met elkaar en in harmonie met de natuur op deze aarde te leven? In de diepte blijkt in al dat zinloze gewoel van de volken één groot monsterverbond om die roeping om zeep te helpen en om zich van die HEER en Zijn Messias te ontdoen. Niet beseffend dat men met de afkeer van de Schepper ook de aarde en de humaniteit te gronde zal richten. We zien op het journaal de dreiging daarvan constant voor onze ogen…
Maar God dan? Waar is Hij in deze revolutie? Wat doet Hij? Je houdt het haast niet voor mogelijk: Hij lacht... Hij spotlacht. Blijkbaar totaal niet onder de indruk. Werkelijk geen moment in gevaar. Alsof een groep zandvlooien tegen een olifant staat te duwen. Hij laat ze grinnikend een poosje begaan. Wie weet komen ze tot bezinning en bedaren voordat ze dood gaan van uitputting.
Toch is dat niet alles. De HEER blijkt toch ook wel geraakt door dit monsterverbond. Kwaad wordt Hij zelfs. Toornig, omdat de volken op deze manier van Zijn goede schepping zo’n chaos maken. Omdat kostbare mensen, die Zijn beeld dragen, door anderen vertrapt, verkracht of onthoofd worden. Of in meer subtielere vorm aan de kant geschoven worden door roddel of buitensluiting. God is toch blijkbaar ook laaiend over dat wat in de kranten staat.
Doet Hij er ook iets aan? Zeker! Als reactie roept God in de psalm uit dat Hij een koning gegeven heeft op Zijn heilige berg. Dat is de berg Sion, met de stad Jeruzalem. God noemt die koning zelfs Zijn Zoon! En God zal die Zoon alles geven wat hij nodig heeft om op aarde de orde te herstellen, de onderdrukker te verbreken en een veilige schuilplaats te bieden voor ieder die het bij Hem zoekt.
Mogelijk werd deze psalm gezongen bij de inhuldiging van nieuwe koningen in het oude Israël. Tegelijk overstijgt de toonhoogte van dit lied alle ‘gewone’ koningen. De bewoordingen zijn zwanger van de Messiaanse koning, Jezus, de Messias, de Zoon van God. Door zijn onderwijs, bevestigd en bekrachtigd met Zijn kruis en opstanding, is er vanuit Sion een bedarende werking over de volken van de aarde gekomen. Moderne onpartijdige rechtspraak, rechten van de mens en handvesten van oorlogsrecht zijn ondenkbaar zonder de eeuwenlange inwerking van de leer van deze Gezalfde Koning. Tegelijk blijkt de praktijk weerbarstig en de verdwazing van de volken diepgeworteld. Daarom bidt de kerk in alle eeuwen dat Jezus zal terugkomen en Zijn recht volkomen zal doorvoeren. Van Hem is onze verwachting dat Hij Gods goede schepping weer op orde zal brengen en de verdrukkers zal berechten. Bij Hem vindt de hulpeloze in de tussentijd gehoor en bescherming. In dit geloof, in deze hoop en in de liefde die van Hem uitgaat ligt kracht om te leven in het tijdperk van de waaromvraag.
Ds. Theunisse

 
< Vorige   Volgende >