Logo PKN

Menu

Discipel in de cultuur PDF   E-mail
Wij zijn geroepen om leerlingen van Jezus te zijn. Intussen zijn wij ook deel van de cultuur.

.

U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is. – Rom. 12: 2

.

Wij zijn geroepen om leerlingen van Jezus te zijn. Intussen zijn wij ook deel van de cultuur. Hoe verhouden die twee zich tot elkaar? Dat kan hier en daar best een beetje schuren.
Vroeger was Nederland een ‘christelijk land’. Als discipel van Jezus kon je een eind mee met de massa. Dat is veranderd. Nu ben je soms de enige in je straat die naar de kerk gaat. Normen en waarden zijn verschoven. Op catechisatie hadden we het bijvoorbeeld over seksualiteit. Jezus leert je daar anders mee om te gaan dan veel ongelovige leeftijdgenoten doen. Niet omdat je ouderwets of truttig bent, maar omdat je discipel van Hem bent.
Iemand die ook een enorme cultuurverandering meemaakte, is Daniël. Hij was opgegroeid in Israël maar kwam door de ballingschap in Babel terecht. Een heel andere cultuur. Boeiend om te zien hoe hij daarmee omgaat. Aan de ene kant neemt hij actief zijn plaats in die nieuwe cultuur in. Hij wordt uitgekozen met zijn vrienden om te studeren aan het hof en ze worden de besten van de klas. Dat was je vast niet zomaar. Aan de andere kant krijgt hij het in deze nieuwe cultuur ook moeilijk. Ineens een stuk varkensvlees op zijn bord! Volgens de spijswetten van God mocht hij dat niet eten. Door onrein voedsel zou hij uit de reine sfeer van God verwijderd raken. En dat wil Daniël beslist niet. Daarom knielen zijn vrienden later ook absoluut niet voor het grote afgodsbeeld. En Daniël zelf blíjft volharden in het gebed, zelfs al dreigt de leeuwenkuil. Van Daniël kunnen we leren om als discipelen met een positieve grondhouding en tegelijk kritisch in onze cultuur te staan.
Nu concreet: Onze cultuur is bijvoorbeeld seculier en postmodern. Velen geloven niet in God en als jij dat wel doet, is dat prima, maar daar heb ik niets mee te maken. In zo’n cultuur raak je als discipelen makkelijk in twijfel over God. Dat is de situatie. Maar hoe ga je daar nu mee om? Laat je jezelf als een dode vis een beetje met de twijfelstroom meedrijven? Dan raak je het geloof zo kwijt. Of zwem je als een levende vis er tegenin? Dat is de roeping van een discipel: Investeren in je relatie met God. Trouw blijven in de gemeenschap, waar je medegelovigen ontmoet.
Maar – ander voorbeeld – onze cultuur is ook individualistisch: ‘ik geloof op mijn eigen manier’. Velen hebben niet zoveel met de kerk. Dat is de situatie. Maar wat leert Jezus zijn discipelen? Hij blijft ze toch samenroepen en samen-vormen tot Zijn lichaam. Maar die gehoorzaamheid aan Jezus en die trouw aan de gemeente moeten we in onze cultuur weleens op onze eigen gevoelens bevechten. Dat is die levende vis.
Aan de andere kant geeft onze individualistische cultuur ons ook alle vrijheid om ons geloof te ontwikkelen. Er is vrijheid van godsdienst. Als je met respect voor anderen authentiek met de Here leeft, zullen velen daar respect voor hebben. Dan kun je zelf de cultuur waarin je leeft weer beïnvloeden. Getuige zijn in je netwerken van familie, buurt, hobby of werk. Niet als iemand die alles weet en begrijpt. We zijn de rabbi niet. Maar juist als leerlingen van de rabbi. Getuigen van Hem.

AT

 
< Vorige   Volgende >