Logo PKN

Menu

83 De Schuur en …. de rookwolken van weleer. PDF   E-mail
83 De Schuur en …. de rookwolken van weleer.
juli / augustus 2017

De Schuur en … de rookwolken van weleer.

In de pastorie van mijn ouders was dat altijd een hele happening. In de kerkdienst van Nieuwjaarsdag werden de nieuw gekozen ouderlingen en diakenen in hun ambt bevestigd en werden de aftredenden bedankt voor hun inzet over vier jaren. De meesten werden een jaar later weer gekozen… Na die kerkdienst een heel gesleep.  In de kerk stonden banken, maar de voorste rijen van het middenvak, dat waren stoelen. En die werden naar de pastorie gebracht, zodat er in de kamer vóór en in de kamer achter, met de schuifdeuren open, voldoende zitplaatsen waren voor alle kerkenraadsleden, actief en aftredend, met hun vrouwen. 
Koffie voor iedereen. Een dag tevoren was er dan al koffieextract gezet. Inschenken maar. Heren vóór, de vrouwen achter, schuifdeuren open. Op de tafel en de tafeltjes suiker en  warme melk. Maar behalve suikerpot en melkkannetje stond er meer op tafel; tenminste in de voorkamer bij de heren ambtsdragers. Daar stonden ook een paar bekers sigaretten, Roxy, North State, Gladstone b. v. Voor de Franse  Gauloises zou geen aftrek zijn  en Caballero en menthol-sigaretten waren nog onbekend. De pakjes van 20 stuks kostten minder dan een halve euro. Behalve sigaretten stonden er ook doosjes sigaren. Of het nu Hofnar, Schimmelpenninck, Elisabeth Bas, Karel I, Willem II of een ander merk was, dat weet ik niet meer; ik spaarde wel de sigarenbandjes in een blauw schoolschrift.
Over ‘blauw’ gesproken. Die beide kamers, vóór en achter, zagen binnen een paar minuten blauw van de rook, doodnormaal.
En toen iedereen vertrokken was voor de middaghap thuis, zou er gelucht moeten worden, maar in die kamers kon geen raam open, alleen de serredeur kon open, maar dat gebeurde niet, dan ging de warmte er uit. Dagenlang hing de rook in de gordijnen, in de kleding, in het hele huis, tot in de slaapkamers. Maar je vond die rookwolken toen heel gewoon, dat hoorde er nu eenmaal bij. Op kerkenraadsvergaderingen ging het niet anders.
En de vrouwen rookten op zo’n koffiegebeuren  passief mee, ook normaal, toen.
Na afloop stofzuigen, asbakken legen en asbakken afwassen.
Asbakken, daar was vroeger een hele markt voor.
Asbakken? Als je nu rondkijkt in De Schuur, dan kun je er misschien zo nu en dan nog eentje vinden, want hoe groot het aanbod in De Schuur ook is, je vindt er zelden asbakken onder! In rook opgegaan, lijkt het wel. Dat er niet meer in rook opgegaan is, mag een wonder heten. Mijn eerste (halve) sigaret rookte ik met een jaar of 11, samen met een paar vriendjes op het hooi in de schuur van de boerderij tegenover ons huis……! En mijn laatste? Dat was bijna 50 jaar geleden. Taal er gelukkig niet naar.
En dat wens ik iedereen toe. Moraliserend? Nou nee, het lijkt me meer met ieders gezondheid te maken te hebben.
Onder onze schuurbezoekers zijn ook verstokte rokers. Op de koffietafel geen asbak. Wie zich toch in rookwolken wil hullen, die kan een stoel buiten krijgen, maar ook daar geen asbak. De as mag op de grond en de peuk? Liever niet in de papiercontainer…..
Die rookwolken van weleer? Daar willen we niet meer naar terug, niet voor ons zelf, maar ook niet voor onze kinderen en kleinkinderen.
Asbakken worden dan van zelf antiek en komen dan als een rariteit achter glas in een museum terecht …….. t.z.t.
Anne Schiebaan
“De Schuur” , achter Molenvaart 5, bij fietsknooppunt 93
Donderdag van 13.00 tot 16.00 uur
Zaterdag van 10.00 tot 15.00 uur

 
< Vorige   Volgende >