Logo PKN

Menu

Deelgenoten PDF   E-mail
Erika Kommers uit Mexico: De aardbeving van 7 september… Beste mensen,
Afgelopen nacht (7 op 8 september) om 23.49 uur was er een zware aardbeving hier in Chiapas. Het epicentrum minder dan 100 kilometer bij ons vandaan, 8.1. op de schaal van richter, heel zwaar dus. Gelukkig gaat het goed met ons, geen schade, alleen een akelig gevoel.
De eerste aardbeving die ik meemaakte was op 8 oktober 2005 om 9.00 uur ’s ochtends in Pakistan, 7.6. op de schaal van Richter, waar toen meer dan 85.000 doden vielen.
Dat was echt een vreselijke ervaring. De verhalen van de mensen om je heen die dierbaren verloren hebben blijven je altijd bij. Er was die ochtend bijvoorbeeld een diploma uitreiking op een school, waar toen al de aanwezigen omkwamen. Ik moet nog huilen als ik eraan denk. Minder dan een jaar later kwam ik weer in Pakistan en waren er mensen die zo bang waren, dat ze nog steeds in tenten sliepen. Sindsdien voel ik veel meer bewegingen van de omgeving. Eerder voelde ik op stations bijvoorbeeld nooit dat er treinen aankwamen, of in een gebouw dat ik in de buurt van de lift was, maar nu wel.
En nu in Mexico hebben we alle jaren dat we hier zijn ook best zware aardschokken gehad. De eerste was overdag, toen Olivia net begonnen was op school. Toen wisten we nog niet goed wat de gebruiken hier zijn, als er een aardbeving is en hadden we haar, nadat we zeker wisten dat ze veilig was, op school gelaten. Wat achteraf helemaal fout was, want de juffen wilden zelf naar huis om bij hun gezinnen te zijn. We hebben al meerdere keren midden in de nacht in pyama met de buren op het pleintje voor ons huis gestaan, helemaal onthutst door al dat gerommel.
Eerder dit jaar in juni hadden we ook zware, maar toen lag het epicentrum over de grens in Guatemala, dat was ook echt een heftige, maar deze van afgelopen nacht spant de kroon.
Ook al hebben we het nu dus al vaak meegemaakt, het went niet echt. Machiel is op reis en vannacht was het dus ook echt even snel schakelen. Wij hebben namelijk een afspraak wie welk kind uit bed plukt, maar gelukkig weet Olivia al goed wat ze moet doen, en ze lag al onder de tafel omdat ze de deur niet open kon krijgen. Het is wonderlijk dat we er in Tapachula zo goed afgekomen zijn, want plaatsen veel verder weg hebben veel meer schade en zelf dodelijke slachtoffers. Echt slapen lukt zo’n nacht niet meer en de hele dag waren er naschokken, alle scholen bleven dicht om schade op te nemen. Vanavond zullen we vast weer goed slapen omdat we moe zijn van deze dag. Toch went het nooit en blijft het vooral heel triest dat vaak de mensen die getroffen worden mensen zijn die toch al weinig hebben.
Zij reparen hun huizen niet, ze hebben huizen met slechte fundering, doen geen onderhoud, noem maar op. En zo is het bij heel veel natuurrampen, het treft de armen het hardst.
Ik wilde deze gedachten even met jullie delen, bedankt voor jullie meeleven.
Het is fijn om op dit soort dagen van familie en vrienden te horen! Gods zegen aan allen gewenst! Vanuit Mexico een hartelijke groet,
Erika Kommers
Wie door vakantie of hoe dan ook de 3 mooie uitzendingen van de EO over fam. Kommers en Centro Sjalom gemist heeft, kan ze nog vinden op: https://metterdaad.eo.nl/projecten/verslavingscentrum-mexico
Zeer de ‘moeite’ waard! Ben Zeggelaar
 
< Vorige   Volgende >